ICD... życie!

     Mam skoliozę (M41.8), stopy końsko - szpotawe (Q66.0) oraz... chęć do życia. Oznaczenia biorą się z kryteriów diagnostycznych ICD-11. Pod tymi sygnaturami kryje się człowiek - istota, która czuje, ma swoje podstawowe potrzeby życiowe (fizjologia, chęć odpoczynku, odczuwanie głodu, sytości), które są niezbędne do przetrwania. Dalej - te surowe, twarde symbole, po prostu wyklikane na komputerze i wydrukowane w dokumentacji medycznej, tworzą obraz cech tej osoby. I co?

    Ukończenie szkoły podstawowej, dobrego liceum, ukończenie studiów magisterskich i dwóch pełnych "podyplomówek", kończenie kolejnej. Nagle sterta dokumentów aplikacyjnych grubości solidnej encyklopedii powszechnej, klikanie w klawiaturę na portalach do poszukiwania pracy. Aaa, i jeszcze wydane około 15 tysięcy złotych na edukację, czyli zdobycie wykształcenia wyższego. Mnie trudno złamać i nawet nie chcę się nad sobą użalać, nie w tym rzecz! Walczyć będę, ponieważ jestem zmotywowany i mam o kogo - o siebie! Niemniej dopóki będzie trwało mentalne skamienienie, sztywne trzymanie się ram wyobrażania sobie niepełnosprawności przez społeczeństwo, to wtedy nic się nie zmieni. "Przecież on / ona nie da rady!", "Zrobi sobie lub komuś krzywdę!", "Co on może wiedzieć, przecież jeździ na wózku / jest niewidomy?". A pedagogika specjalna swoje szablony podaje. Szkoda, że osoby piastujące określone stanowiska nie uwzględniają, może trochę zapominają, ich znaczenia. Co zatem osoba z niepełnosprawnością ma robić po skończeniu szkoły średniej czy wyższej?! W świetle kamer, wśród milionów widzów pięknie się mówi o walce z wykluczeniem społecznym, zawodowym. O otwartym rynku pracy, o równych szansach. A prawda jest inna. Nie chcę generalizować, na pewno są wśród nas osoby z orzeczeniami, które bez problemu znalazły pracę i wykonują satysfakcjonujące zajęcia. Na pewno są też tacy, którzy mogą jednym zdaniem storpedować moją wypowiedź. Tak, liczę się z tym. Jednakże jest to jedno z wielu moich doświadczeń życiowych. Tak naprawdę rzadko kiedy jest praca dla osób z niepełnosprawnościami, która dotyczyłaby wyższych stanowisk - dyrektorów, prezesów, menedżerów. Dlaczego? A no dlatego, że często takie osoby nie są odbierane jako atrakcyjne wizualnie, nie będą "twarzą marki", nie będą reprezentatywne, swoim wyglądem nie będą zachęcały czy tworzyły sieci kontaktów w firmie handlowej, ubezpieczeniowej. Niepełnosprawność jest niechciana, jest nieatrakcyjna. Mentalność wielu ludzi też jest schorowana, "zakatarzona" i nie czuje tego, że osoba z niepełnosprawnością też może mieć mózg Einsteina (w przenośni oczywiście), też może być analitykiem danych, też może być świetnym psychologiem, adwokatem. Czy na czterech kołach, czy na dwóch nogach - nie ma to znaczenia! 

I co dalej?! Rynek pracy... jest. Ale czy rynek ludzi się zmieni... pytanie retoryczne. A może nie. 🤔😉

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Trzeba mieć w sobie diesela!

     Oczywiście mam na myśli tutaj jego mentalną wersję. W dzisiejszym świecie pojawiają się tęsknoty za spokojem, wycieszeniem. Zabiegani jesteśmy, pochłonięci niepamięcią o wartościach, które nam wpajali nasi najbliżsi - a na pewno robili to najlepiej, jak potrafili. Za to należy im się nasza wdzięczność. Przyjaźń, miłość, życzliwość,  zaufanie, szczerość... to tylko kilka wymienionych życiowych drogowskazów. Niezależnie od tego, jakimi ludźmi będziemy się otaczać, z kim będziemy budować bliskie relacje, trzeba w sobie wypracować takiego diesela. Wtedy będzie dużo łatwiej mierzyć się z przeciwnościami losu, będziemy umieli spojrzeć na wiele sytuacji z tej pozytywnej strony. Sam doświadczam trudów, niekiedy przykrości.  Świadomość moich słabości, ograniczeń - często mnie przytłacza. Gdy wspomnę swoje poszukiwania pracy, niezliczoną ilość utworzonych CV, listów, i to, że nie dawało to żadnego pozytywnego efektu - to myślę sobie, że dzięki Bogu, rodzinie, ale też...
Czytaj więcej

Cieszymy się sobą!

     Ona i ja, codziennie i niezmiennie. Tak, moja droga Niepełnosprawność jest w każdym czasie. Można na niej polegać, podpowie, zatrzyma przy myśleniu o sobie w sposób wyidealizowany. Mądra jest i tej roztropności mnie uczy. Zawsze jest coś co ucieszy, jakiś drobiazg, błysk w oku drugiego człowieka, kolor wiosny na dworze. Ot takie małe szczęścia, w których warto się zanużyć. Gdyby nie te drobiazgi, to zapewne nie przetrwalibyśmy, tym bardziej w trudnych momentach.    Czasem napomnienie Jej jest bardzo nieprzyjemne, nagłe. Kłócimy się ze sobą wtedy, pomyślę wtedy wówczas "po co Ona jest?". Przychodzi z odpowiedzią: "by mnie kształtować - mój charakter, hard ducha, wrażliwość [bym nie skamieniał]. Abym dostrzegał innego człowieka,  jego potrzeby, stan emocjonalny". Muszę być gotowy, by nieść pomoc, a nie tylko o nią prosić. Przecież też mogę być komuś potrzebny. Między innymi o to w życiu chodzi - by czuć czyjąś obecność, by dawać coś od siebie, a nie wyłą...
Czytaj więcej

Las

   Jakże często zdarza mi się pochopnie kogoś ocenić, skomentować czyjeś zachowanie. Niestety równie często ta ocena jest negatywna. Dlaczego tak jest? Może przez mój charakter, może przez nieświadomy "podziw" dla negatywnych rzeczy, oczywiście w rozumieniu takim, że zawsze zło jest bardziej atrakcyjne niż dobro. Cóż... dostrzegam "drzazgę" w czyimś oku, a w moim "belki" nie zauważę. Tak to z nami, ludźmi, dzieje się.  Ciężko jest przyznać się do błędu, trudno jest uznać przed kimś swoją winę. Jest to również dla mnie trudne. Każdy z nas ma tę "belkę" w oku, ot taki nasz mentalny las. Dziki las, ciemny, ponury. Wciąż się rozrasta i zajmuje obszary naszych relacji, przyjaźni, więzi rodzinnych. Drogi Czytelniku, to jest jedyny las, który trzeba jak najszybciej wykarczować.     Jakie jest Twoje spojrzenie na treść tego wpisu? Podziel się spostrzeżeniami w komentarzu poniżej. 
Czytaj więcej